Vogue 1250 op herhaling

Afgelopen zaterdag kwamen we terug van een heeeeeerlijke vakantie op Texel, met het meest geweldige weer dat we maar konden wensen. Eenmaal thuis vond ik het tijd voor een (uitgestelde) grote schoonmaak. Als eerste moest de naaikamer maar eens opgeruimd. De afgelopen maanden was die langzaam verdwenen onder patroondelen, snippertjes stof, lappen, patroonbladen, jeweetwel-tasjes (zie collie-collie) en zooi, heel veel zooi. Dus niks opruimen, er moest uitgemest worden. Met een dappere dochter aan mijn zij zijn we aan de slag gegaan. Stoffen van de grond gesorteerd en op nette stapeltjes, onderste plank van de kast ontmaskerd, door DH voorzien van nieuwe stukken hout (hoera!), met alufolie hopelijk de muizen ietsje tegenhoudend (tijdelijke oplossing) en de plank weer ingeruimd, echte winterstoffen in een tas, snippers, troepjes, spelden, patroondelen, restlapjes, alles weer opgeborgen. En gezogen, heel veel gezogen, 12 dozijn muizenketels (jek) dus de stofzuigerzak ook maar weer eens verversen, locker is weer schoon, tafel is leeg, kortom, het is er weer aangenaam toeven.
Toen ik gisteravond moe maar voldaan op de bank zat, bedacht ik om 10 uur ineens dat ik nog zin had in een snel naaiprojectje in mijn frisse kamertje en wat is er dan leuker dan een nieuw jurkje aan op de eerste werkdag na de vakantie? Dus Vogue 1250 uit de kast gehaald, want dat is echt een snel-klaar-projectje met geweldig resultaat. Het winterjurkje heb ik heel veel en graag gedragen, mijn zomergarderobe riep nog om een zomervariant.
Ik ben dus in mijn kast gedoken, een beetje rustig, zodat niet alles weer naar beneden zou rammelen, en heb een lapje uitgekozen dat ik heb gekregen.

Een lapje met een verhaal. Een van de laatste schoolweken kreeg ik op woensdag ineens een zwaar Hematasje in handen gedrukt met een briefje erop: voor de moeder van Jaël van M de moeder van M. M werkt in de mode-industrie, dat wist ik wel, ik kom haar weleens tegen als ze haar dochter van de naschoolse ophaalt en dan babbelen we wat. Zodoende wist zij ook van mijn naaiwoede. Nu worden bij haar op het werk restanten, bijv. einden van de rol, weggegooid, kunnen ze niks meer mee. Zij redt steevast een flinke stapel van deze stoffen van een gewisse vuilnisstort en neemt de boel mee naar huis om ze aan school te geven enzo. Maar kinderen kunnen niet zoveel met tricot, dus die bleven over. En op een dag besloot ze om een stapeltje in een tasje te doen, af te leveren bij de opvang met de boodschap dat aan mij te geven. Zo kwam het dat ik op woensdagmiddag zonder kinderen (die gingen uit spelen) maar mét tasje vol stoffen naar huis racete. Prachtige lappen kwamen eruit, 11 stuks in totaal, op 1 na allemaal tricots, veel viscose/elasthan. Eén lapje had ik in 2 kleurstellingen, daarvan is er een naar mijn moeder gegaan, die er al een shirtje van heeft gemaakt.

En nu heb ik voor mijn Vogue 1250 dus een 2e lapje aangebroken. Knalroze (tja) met geel en groen en wat blauw enzo. Ik vind het een prachtstofje en helemaal geschikt voor dit weer. Heel geschikt ook voor dit model. Ik heb er niet veel stof voor nodig, 1.20 ofzo, het paste precies. Ik heb het patroon ietsje aangepast, bovenpand wat verlengd en toen alles geknipt (stukje extra aan de waterval) en genaaid, gelockt, gecoverd. Veel tijd was ik kwijt met het inrijgen van de machines, maar 2 uurtjes na aanvang had ik toch echt een tof nieuw jurkje, dat ik vandaag ook met veel plezier aanhad naar mijn werk. Ik kon nog wel wat kleur gebruiken in mijn kledingkast, nou, dit spat eruit.

De lach is het gevolg van rare capriolen van Hadassa...

 

Ik heb zomaar het idee dat dit niet de laatste 1250 was, echt een succesnummer!

broekpakjes

 

Vlak voordat de vakantie begon (en wij ook direct vertrokken) heb ik voor Jaël nog een superzomers pakje in elkaar gezet. Niet dat het weer er toen naar was, maar ik was er stellig van overtuigd dat we het echt nog zouden gaan krijgen. Hoera, hoera, dat bleek het geval, dus de pakjes zijn inmiddels al meerdere keren uit de kast gehaald en gedragen.
Het pakje was (of is met code nog steeds, dat is niet helemaal duidelijk) gratis te downloaden van de knipmode-site en het staat ook in de laatste Knippie.

Het patroon bestaat uit een lange en een korte versie, ik heb 2x kort gemaakt, maar beide dames hebben al de wens uitgesproken voor ook nog een lange. De huidige exemplaren zijn beide van tricot, dus ik heb de rits achterwege gelaten. Hij kan ook van katoen, dan kan er een rits in de zijnaad, ietsje meer werk, maar nog steeds niet heel ingewikkeld. Het modelletje is behoorlijk rechttoe rechtaan, met een paar plooitjes in het voorpand, twee zakjes in de zijnaad en in het midden een tunneltje met in mijn geval elastiek. Had ook een striklintje kunnen zijn. Dat elastiek maakt het hele model dus het was nog wel even zweten (het is het sluitstuk en bij passen zonder leek het hele ding absoluut nergens naar).

De tricot van Jaël is zacht en wat steviger, met fluostreepjes tussen het grijs. Tja.

 

Die van Hadassa is van een flodderige tricot, vandaar dat ik de bandjes en ook de pijpjes heb afgebiesd met een katoen/elasthan tricot biesje, iets wat nog in de kast lag en wat er wel goed bij kleurde (al is het nu na een paar keer wassen wel ernstig verkleurd, de zwart-met-grijze Stenzo stippen. Grr.)

Ik heb verder weinig opmerkingen over het patroon. Het komt een beetje raar uit de printer met alle patroondelen dubbel erop door elkaar, beetje onbegrijpelijk, maar het is geen ramp verder, het wijst zich aardig vanzelf. De voor- en achterbies vond ik te lang, ik heb er echt een stuk afgehaald, de schouderbandjes gingen helemaal goed (al kan er nu wel weer een stukje af van die van Hadasje, maar ach). Jaël draagt maat 134, kan nog nét, Hadassa 122.

Toppertje, echt waar.

broekjurk

Ik zag McCall's 6760 en ik was verliefd. Dat broekpak, geweldig. Dus bij de eerste de beste sale van Vogue/McCall/Butterick heb ik deze besteld en nu dus gemaakt. Ik heb het bovenlijfje van de jurk gebruikt met als onderkant de broek.

De stoffen zijn een synthetisch bovenlaagje met gestanste bloemetjes en een viscose/katoen voor de onderlaag. Een heerlijk stofje op de huid, die viscosekatoen, zo zacht, net een perzikhuidje.
Het was wel een gepuzzel om het hele pak netjes te krijgen - ik wilde geen lockafwerking van de blauwe onderlaag door de gaatjes heen zien, dus heb enorm gestoeid met welke naden "zichtbaar" tussen de binnen- en buitenlaag zouden zijn en welke niet. De zichtbare naden zijn die bij de v-hals en de armsgaten. De rits middenachter zit onder de beide lagen, dus is zichtbaar aan de binnenkant, maar niet door de gaatjes heen aan de buitenkant. Die rits, dat is meteen een beginnersfout. Hij zit er netjes in hoor, en is keurig blind, dat is het probleem niet, maar what was I thinking: een broekpak met een rits middenachter (en ook nog een haakje/oogje bovenaan). Een sanitaire stop is momenteel een ware yogaoefening, ik snap nu waarom het broekpatroon een laag uitgesneden lijfje heeft op de rug...

Maar het mag de pret allemaal niet drukken. Ik ben fan. De broek zit absoluut fantastisch, de afgelopen 5 dagen heb ik 3 dagen deze broek gedragen (steeds in ander gezelschap, dan valt het niet zo op).

Over het patroon: het is een gemakkelijk te maken patroon (zeker als je geen gaatjesstof gebruikt). Ik heb de zakken achterwege gelaten, daar kwam ik echt niet uit met deze stof. Verder heb ik de bandjes direct in de schouder gedaan in plaats van helemaal aan het eind, scheelt heel veel qua idee hoe het moet zitten bij het passen. Bij een volgende versie laat ik wel de voor- en achterpanden onder de armen iets meer overlappen - ze zijn nu wel erg laag en de ruimte heb ik niet nodig. De aanpassing van 2,5 cm extra bij de bovenpandjes was wel een goed idee: nu valt het tussenstuk precies waar die moet vallen.
Het pak is compleet gevoerd, maar ik denk dat het ook prima ongevoerd kan en misschien van tricot. Ik ga de jurkvariant zeker nog proberen, een kortere versie denk ik. Want er kruipt wel enorm veel stof in - voor deze versie had ik 2x3 meter nodig.

Ok, er schuilt geen model in mij. Die McCall-pose, meerdere sessie hebben niet direct tot een overtuigend resultaat geleid. Maar de hakken zijn hoog en de pijpen wijd, dat is wel een goede overeenkomst toch?