Vogue 1250 op herhaling

Afgelopen zaterdag kwamen we terug van een heeeeeerlijke vakantie op Texel, met het meest geweldige weer dat we maar konden wensen. Eenmaal thuis vond ik het tijd voor een (uitgestelde) grote schoonmaak. Als eerste moest de naaikamer maar eens opgeruimd. De afgelopen maanden was die langzaam verdwenen onder patroondelen, snippertjes stof, lappen, patroonbladen, jeweetwel-tasjes (zie collie-collie) en zooi, heel veel zooi. Dus niks opruimen, er moest uitgemest worden. Met een dappere dochter aan mijn zij zijn we aan de slag gegaan. Stoffen van de grond gesorteerd en op nette stapeltjes, onderste plank van de kast ontmaskerd, door DH voorzien van nieuwe stukken hout (hoera!), met alufolie hopelijk de muizen ietsje tegenhoudend (tijdelijke oplossing) en de plank weer ingeruimd, echte winterstoffen in een tas, snippers, troepjes, spelden, patroondelen, restlapjes, alles weer opgeborgen. En gezogen, heel veel gezogen, 12 dozijn muizenketels (jek) dus de stofzuigerzak ook maar weer eens verversen, locker is weer schoon, tafel is leeg, kortom, het is er weer aangenaam toeven.
Toen ik gisteravond moe maar voldaan op de bank zat, bedacht ik om 10 uur ineens dat ik nog zin had in een snel naaiprojectje in mijn frisse kamertje en wat is er dan leuker dan een nieuw jurkje aan op de eerste werkdag na de vakantie? Dus Vogue 1250 uit de kast gehaald, want dat is echt een snel-klaar-projectje met geweldig resultaat. Het winterjurkje heb ik heel veel en graag gedragen, mijn zomergarderobe riep nog om een zomervariant.
Ik ben dus in mijn kast gedoken, een beetje rustig, zodat niet alles weer naar beneden zou rammelen, en heb een lapje uitgekozen dat ik heb gekregen.

Een lapje met een verhaal. Een van de laatste schoolweken kreeg ik op woensdag ineens een zwaar Hematasje in handen gedrukt met een briefje erop: voor de moeder van Jaël van M de moeder van M. M werkt in de mode-industrie, dat wist ik wel, ik kom haar weleens tegen als ze haar dochter van de naschoolse ophaalt en dan babbelen we wat. Zodoende wist zij ook van mijn naaiwoede. Nu worden bij haar op het werk restanten, bijv. einden van de rol, weggegooid, kunnen ze niks meer mee. Zij redt steevast een flinke stapel van deze stoffen van een gewisse vuilnisstort en neemt de boel mee naar huis om ze aan school te geven enzo. Maar kinderen kunnen niet zoveel met tricot, dus die bleven over. En op een dag besloot ze om een stapeltje in een tasje te doen, af te leveren bij de opvang met de boodschap dat aan mij te geven. Zo kwam het dat ik op woensdagmiddag zonder kinderen (die gingen uit spelen) maar mét tasje vol stoffen naar huis racete. Prachtige lappen kwamen eruit, 11 stuks in totaal, op 1 na allemaal tricots, veel viscose/elasthan. Eén lapje had ik in 2 kleurstellingen, daarvan is er een naar mijn moeder gegaan, die er al een shirtje van heeft gemaakt.

En nu heb ik voor mijn Vogue 1250 dus een 2e lapje aangebroken. Knalroze (tja) met geel en groen en wat blauw enzo. Ik vind het een prachtstofje en helemaal geschikt voor dit weer. Heel geschikt ook voor dit model. Ik heb er niet veel stof voor nodig, 1.20 ofzo, het paste precies. Ik heb het patroon ietsje aangepast, bovenpand wat verlengd en toen alles geknipt (stukje extra aan de waterval) en genaaid, gelockt, gecoverd. Veel tijd was ik kwijt met het inrijgen van de machines, maar 2 uurtjes na aanvang had ik toch echt een tof nieuw jurkje, dat ik vandaag ook met veel plezier aanhad naar mijn werk. Ik kon nog wel wat kleur gebruiken in mijn kledingkast, nou, dit spat eruit.

De lach is het gevolg van rare capriolen van Hadassa...

 

Ik heb zomaar het idee dat dit niet de laatste 1250 was, echt een succesnummer!