vlinderjas

Vorig jaar maakte ik van een leuke poppetjesgobelin een wintermantel voor Hadassa. Dat was maat 128, maar die bleek eigenlijk al aan de kleine kant toen ie nog maar net af was. De maten klopten heel goed met haar maten, maar blijkbaar viel de jas heel smal en vooral de doorgestikte voering maakte de mouwen wat strak, waardoor het nooit een ideaal jasje was. Ze heeft m wel met heel veel plezier gedragen toen, gelukkig, maar dit jaar kon hij echt niet meer, want nu waren de mouwen ook nog eens veel en veel te kort (en ik had ze nog wel wat verlengd).
Toen ik de vlindergobelin tegenkwam op de markt in Utrecht kon ik die niet laten liggen, dat is echt wat voor de kleine meid. Ik heb weer een Burda erbij gepakt, de Kinderburda 2013 (de jas staat ook in Burda december 2012), juist omdat die smal valt en dat is goed. Wel ben ik naar maat 140 gegaan, want maar 1 maatje groter dan vorig jaar, daar ging ik het niet mee redden leek mij zo. Als voering heb ik een gestepte voering gebruikt voor de bovenkant en de mouwen. De rokdelen heb ik gevoerd met een donkerpaarse ribfluweel. Dat komt op verschillende plaatsen terug: de kraag, de binnen-zakkleppen en de binnenzak.

Normaal ben ik tamelijk slordig met tussentijds strijken/persen van naden, maar dit keer heb ik ieder naadje met een persdoek, een opgerolde oude handdoek als perskussen en een stoomstrijkijzer strak geperst. Het in elkaar zetten verliep goed, het was veel werk, zeker aan het eind, omdat ik alle zomen helemaal met de hand heb vastgezet (eerst buitenjas, daarna de voering eraan vast). En het enige dat "niet goed" ging was dat het jasje tijdens een tussentijdse passessie veel te groot leek te worden. Ik was daardoor wat gedemotiveerd, maar ben toch dapper verder gegaan en met de voering erin is de jas nog wel wat groot, maar kan dat prima dienst doen als groeiruimte. Ze kan m volgend jaar zeker nog wel aan zeg maar en dat is natuurlijk helemaal niet zo erg (zeker niet als je moeder halverwege de winter pas met een nieuwe jas aan komt zetten...)

De kleuren zijn prachtig en de jas is echt Hadassa, ze is er helemaal verguld mee. Ik ook en kan (eindelijk) aan de slag met wat snellere projecten. Heb daar wel weer zin in: een paar dingen op een dag af hebben in plaats van meerdere dagen werken aan een kledingstuk :D
Oh ja, ze was vergeten de middelste knoop dicht te doen. "Kun je de knoopsgaten tenminste ook zien" zei de slimmerd.

een stoomtreintje...

Ik ben toch zo lekker aan de gang, heerlijk verwerkt dat toch, zomerkatoentjes. Ik heb uit de nieuwe Kinderburda een jurkje gemaakt voor Hadassa. De polosluiting heb ik achterwege gelaten, daarvoor in de plaats 2 kantjes en Tinus. De zeehond die we vorig jaar op Texel hebben gezien en waar Hadassa het nu, een jaar later, nog dagelijks over heeft. Nu draagt ze m bij zich (want de zeehond (toen baby) is weer uitgezet dus was er niet meer, tot haar diepe en grote teleurstelling - want Tinus was toch haar vriend). De borduur was een cadeautje van een lieve vriendin.

Het kantje op de bandjes komt omdat ik niet genoeg stof had voor het patroon, dus de bandjes met een naadje heb geknipt en als er dan toch een naadje zit, dan maar gelijk opgeleukt. Het is maat 104 en de pasvorm is perfect voor mijn smalle dametje!

Voor Jaël heb ik een hoogzomertopje gemaakt van weer een lapswaplapje. Ze zag de ijsjesstof en was verkocht, maar ja, erg gemakkelijk combineren deed het niet. Dus een klein topje, met een blote rug, van een patroontje van Nina & Koko. Nog nooit eerder gemaakt en het is ook al oud, maar het ging prima. Het was nummer 200. Ik heb m van dubbele stof gemaakt, waarbij het onderste laagje een paar cm langer is. De lengte van de ijsjesstof is de patroonlengte - leek mij wat erg kort, dus zo had ik twee vliegen in een klap. Foto's zijn genomen tijdens een potje voetbal, of iets wat daarvoor door moest gaan...

En beide dames wilden nog heel erg graag samen op de foto, Jaël in haar Roosjurkje en Hadassa met Tinus, dus als toegift.