nog een donna karan

Dit keer Vogue 1159. Een patroon dat ik al jáááren op de plank heb liggen en dat eigenlijk helemaal in de verkeerde maat was (inmiddels). Aangezien ik er toch zin in had, ben ik het patroon twee maten gaan verkleinen door lijnen te spiegelen. Het in elkaar zetten was een heel bijzonder werkje - in plaats van een aardig idee te hebben waar ik naar toe aan het werken was, werd het mij steeds onduidelijker hoe die enorme lap in vredesnaam ooit een jurkje moest gaan worden. Het patroon bestaat uit drie delen: een bovenachterpand, een voeringrok en de rest. Eigenlijk is dit een proefexemplaar en er valt nog echt wel wat te verbeteren, maar ik ben er toch al een heel eind tevreden over. Het jurkje zit heerlijk en uiteindelijk is de draai in het voorpand echt een draai geworden.

Als noot voor de tweede versie, die ik vast ga maken, al is het maar om te kijken of ik dan wel snap wat ik aan het doen ben. De armsgaten heb ik iets ingenomen, want die gaapten een beetje en de voeringrok is van te weinig stretchy materiaal, waardoor aantrekken net niet helemaal comfortabel is (lees: gewurm). Ik vermoed dat de rimpels op de rug daar ook vandaan komen, maar misschien is het ook niet gek om het jurkje naar onderen toe iets wijder te tekenen. Ik heb nu alle naden op de naaimachine gedaan, omdat ik echt niet wist wat ik aan het doen was, ik weet nu wat op de locker kan. En ik hou nooit zo van omgevouwen zomen bij armsgaten en hals, dus dat zou ik die volgende keer afwerken met een naar binnen geslagen biesje.

Maar al die puntjes betekenen niet dat ik niet blij ben met het jurkje hoor! Het is heel spannend om tot het eind toe niet te weten wat het resultaat zal zijn (en als het jurkje op een hanger hangt is het maar een treurig geval). Ik moest blind varen op de instructies, die waren over het algemeen heel duidelijk, dus dat hielp. En de heerlijk soepele (zeer rekbare en zachte) tricot geeft optimale bewegingsvrijheid...