bontjas

Op verschillende blogs zie ik alweer voorjaarskledij verschijnen. Dat brengt mij in een nog wat grotere spurt om mijn winterkleding een duwtje te geven. Voor Jaël had ik vorig jaar al het plan om een bontjasje te maken, maar toen kwam het er niet van en heb ik een jas gekocht. Die kon ze dit jaar nog prima aan, alleen de rits, althans het lipje van het runnertje, is stuk en nu is vooral uitdoen nogal een crime. Goed moment om de bontjas eindelijk te maken - de vorstperiode is bijna achter de rug, maar mocht ie terug komen, dan is ze goed voorbereid...
De stof heb ik al een paar jaar in huis. Ik liep op een maandagochtend over de Noordermarkt-stoffenmarkt. Het was een keer in april en het was snikheet. En daar lag een werkelijk prachtige rol bont. De glans, de kleur, ik was echt op slag verliefd. De kwaliteit is buitengewoon mooi. Tegen de rug van het bont zit een laag suedine, wat de stof dik en lastig te verwerken maakt maar ook heel lekker warm. Ik heb er maar liefst 2 euro per meter voor betaald, maar deze is in de winkel minstens 15 keer zo duur geweest. Ik heb veel gehaald, het plan is om ook voor mezelf nog een jasje te maken. Jaël vindt dat geweldig, dus misschien moet ik het maar gauw doen ook. Bijkomend voordeel: het geeft behoorlijk wat ruimte in de kast!

Het patroon komt uit een Knippie, ik geloof uit 2009. Het is maat 134, maar zoals dat gaat met bont (en ook fluweel heeft die afwijking): zodra je gaat naaien besluiten de haartjes welke kant ze op gaan. De naden zijn dus niet zo heel strak op de lijn. Ziet geen kip, maar ja, het maakt de jas nog een beetje groter. Volgens mij kan ze m de komende twee jaar zeker nog wel aan.

Ik had nog wel een pechje: ik wilde de jas woensdagavond af hebben (juf vroeg overdag al wanneer ie klaar zou zijn - werd ook gek van die kapotte rits...) Woensdagavond zat ie bijna helemaal in elkaar - alleen de mouwboorden nog. Het was al laat, maar ja, alleen de mouwboorden, dat is te overzien. Wel is dat altijd een buitengewoon gepriegel, maar uiteindelijk zat een mouw in elkaar. Ik trok m naar de goede kant - blijk ik toch de linker voeringmouw aan de rechterbuitenmouw te hebben gestikt. Onbegrijpelijk hoe dat heeft kunnen gebeuren, maar het was wel duidelijk een signaal dat ik naar bed moest. Het werd dus vrijdag dat ze de jas naar school aan kon. Maar blij is ze er wel mee. Met een joekel van een capuchon, lekkere zakjes in de zijnaden en dan dat prachtige, zachte bont. Enorme knuffel zo toch?